( Hallo Trusters, :
Zaterdagavond 18 april 2026. De dag voor de voorjaarsrit op de Veluwe van de RRT. De vraag die ons wellicht bezighoudt is ‘blijft het wel droog morgen?’. We zullen het zien. Trouwens, een Engelse bolide is ontworpen voor het Engelse klimaat en is dus niet bang voor een natte hoed. Zondagmorgen 19 april 2026. Ik schuif de gordijnen open en zie langzaamaan een stralend zonnetje doorbreken. Een goed begin van de dag. Met de zon erbij is het gewoon veel leuker. Ondanks dat het zonnetje schijnt waait er een verraderlijk koud windje. Gelukkig rijden we in een Range Rover en niet in een tochtend en lekkend cabriootje met een matige kachel.
Het verzamelpunt is bij Veluwe aan Zee. Met slechts 5 equipes op verzamelmoment blijft het ook na 10 uur verdacht stil. We maken ons niet echt ongerust, maar waar hangen die andere equipes uit? Na een paar appjes blijkt dat er een aantal equipes naar de volgende afslag zijn gereden. Ze hadden onderweg wel een paar (onze) Range Rovers zien staan, maar die staan bij die andere afslag ook. Het kostte Wim wat overredingskracht om de complete groep van 12 bij elkaar te brengen, maar het lukte.Toen alles auto’s opgesteld waren voor het fotomoment was het tijd om in beachhouse Key West wat op temperatuur te komen, koffie/thee/frisdrank te drinken met de aanbevolen appeltaart (met slagroom). Tijd om bij te kletsen en over de toestand van de auto te praten. Meestal wordt het stil als iedereen aan het eten is, maar niet wanneer de RRT leden bij elkaar komen. Er wordt tussen de appeltaart door lustig doorgebabbeld. Reuze gezellig. Maar als iedereen de koffie, thee, frisdrank, appeltaart en tosti’s weggewerkt heeft, wordt door Wim het principe van het bolletje-pijltje systeem uitgelegd. We gebruiken daarvoor de ‘rally tripmeter’ app. En dan? Dan is het tijd om te vertrekken.
Wim neemt een voorsprong van een paar minuten, met tussenpozen gevolgd door alle equipes. We rijden eerst door het buitengebied van Putten en gaan daarna van het asfalt af en gaan de bossen in. Met de rally-tripmeter kunnen we de route prachtig volgen. Bij ieder waypoint drukken we de tripmeter op nul en dan weer verder. Het systeem werkt feilloos en de route is op de meter nauwkeurig uitgezet. Chapeau Wim! Toch is er een equipe die het nodig vindt om met enige regelmaat de achteruit versnelling te testen en soms ook een 180 graden bocht. Waarom wordt niet helemaal duidelijk. Onderweg zien we de fel oranje bolide van Wim staan en worden de auto’s op de foto gezet. Je weet wel, leuk voor later. Plots stuiten we op onze voorganger. Wat nu? Er ligt een boomstam op de route. Het zal toch niet zo zijn dat een eerdere equipe een barricade opgeworpen heeft? Ja dus. Sabotage met een knipoog, dat dan weer wel. De boomstam wordt weggesleept en we gaan weer verder. Achter ons worden er nog wat stoere kunstjes verricht met een soort auto-boomstam challenge. En de rit gaat verder. We rijden hele stukken door de bossen rond Garderen. Geen rit zonder een opdracht. Wim heeft op een stukje route een aantal letters opgehangen die we moeten ontdekken. Op het formulier staan 7 streepjes, dus we verwachten 7 letters. We vinden er maar 3. Het zijn de M/I/W. Oftewel Wim in omgekeerde volgorde. Hebben we letters gemist? We blijven alert, maar vinden er niet meer. Al snel passeren we kasteel Staverden. Redelijk bekend terrein voor mij. De bospaden zijn droog en we hebben de opdracht meegekregen om rekening te houden met de omwonenden door niet al te snel te rijden. De auto’s rijden desalniettemin toch in een wolk van stof. Ieder nadeel heeft een voordeel. Nu ook, we hoeven na de rit niet met de hogedrukreiniger aan de slag. Ook wel fijn. De route is 58 kilometer lang. Normaliter een half uurtje sturen. Maar vandaag doen we het rustig aan. Daar leent de omgeving zich goed voor. Alles straalt rust uit. Heerlijk.
Na een paar uur bezig geweest te zijn op de bok van de Range Rover is het tijd om te verzamelen voor nog een foto moment. We zijn nu dichtbij het spoor bij Assel. Hier kletsen we nog wat bij en als de magen aangeven dat het nu toch echt wel tijd is voor de lunch stappen we weer in om de laatste 4 kilometer gezamenlijk naar Hoog Soeren te rijden. Die laatste 4 kilometer zijn ook qua omgeving weer helemaal top. De lunch nuttigen we bij brasserie Het Jachthuis. Ondanks dat we met een grote groep mensen binnenkomen, ontstaat er geen paniek bij het bedienend personeel. We hadden onze lunchwensen vooraf doorgegeven, zodat we chaos in de keuken hebben weten te voorkomen. Daarna verliep de bediening vlot. Het eten smaakte ook prima. Een goed adres om weer eens terug te keren. Ook hier was het een drukte van belang aan de diverse tafels. Er werd wat afgekletst. De meesten kennen elkaar natuurlijk al een behoorlijke tijd. Maar je hoeft geen lidmaatschap van jaren te hebben om in de groep opgenomen te worden. We hebben immers een gezamenlijke interesse. Dat Engelse geval dat ons regelmatig van de straat houdt en waarbij we tegen dezelfde probleempjes aanlopen. Als je een Classic regelmatig onderhoud geeft is het wel een betrouwbare partner. Maar ja, soms ontbreekt de tijd voor onderhoud. Nadat de borden van de lunch leeg waren, werd het tijd om op te stappen en huiswaarts te keren. Het is weer een ouderwets gezellige clubdag geweest.
Ik kijk alweer uit naar de volgende rit. Gezelligheid besprenkeld met een Range Rover sausje. Dat is waar de RRT voor staat. Mijn Range Rover heeft het vandaag weer helemaal naar de zin gehad. De V8 heeft zijn werk weer met het grootste plezier gedaan gezien het tevreden knorren in het vooronder. Vorig jaar werd mijn auto nog gevoed door de (inmiddels) wel heel prijzige E5 brandstof. Nu door het wat vluchtigere en wat vriendelijker geprijsde LPG. Maar vluchtig of niet, de V8 consumeert dankbaar het nieuwe drankje en rijdt ons zonder een verkeerde slag over de route en weer naar huis. Mijn complimenten aan Wim voor de perfect georganiseerde dag.
Groeten van double-o-nine (009)
